Słowo kończące się na literę T na J
Czasownik posiłkowy „jest”, od „być”.
Łódź rekreacyjna lub sportowa z żaglem.
Drapieżny ssak, szopowaty, w Polsce inwazyjny.
Głośny, przykry hałas; rzeczownik odgłosowy.
Nazwa litery „J”; poprawny rzeczownik.
Ang. „odrzutowiec”, używane w polszczyźnie.
Osoba obchodząca jubileusz, np. 50‑lecie.
Skrót od „sprawiedliwość” w prawie anglosaskim.
Skręt z marihuaną; zapożyczenie z angielskiego.
Minerał, zielony kamień szlachetny.
Dawny członek ławy przysięgłych; termin prawniczy.
Dźwięk jęczenia; rzeczownik od „jęczeć”.
Wygrana główna w grach liczbowych, kasynach.
Ang. „kurtka”, powszechne zapożyczenie.
Rodzaj okrągłego namiotu koczownic Azji.
Polskie imię żeńskie, rzadkie, kończy się na „t”.
„Jezuita” zakonnik; forma „Jezuit” poprawna w odmianie.
„Jarot” – rzadkie nazwisko/toponim, kończy się na „t”.
„Jakt” to rodzaj łodzi, wyraz poprawny, na „t”.
„Jut” – jednostka pracy/tkanina jutowa, poprawne słowo.
Imię Jowit, męskie, znane z tradycji chrześcijańskiej.
„Janet” – obce imię używane w polszczyźnie, na „t”.
„Jutrot” – nazwisko/toponim, poprawne jako wyraz własny.
„Jukat” – okrycie/koszula liturgiczna, poprawne słowo.
„Jat” – rzadki termin, m.in. rodzaj hind. stoiska.
„Jart” – nazwisko/nazwa własna, funkcjonuje w polszczyźnie.
„Jamat” – „jama” w sanskrycie; używane w tekstach o jodze.
As palavras na lista Słowo kończące się na literę T na J são de jogadores do jogo de palavras Jogo de Stop.